Merhaba
Uzuuuun bir aradan sonra neyse ki sonunda buradayım. Birazdan kendimce yorumlarımı yazacağım kitap o kadar süründü ki elimde. Yalnızca 240 sayfa bir kitap olmasına rağmen nerdeyse iki haftadan fazladır elimde.
Şebnem İşigüzel'i ilk defa okuyuşum. Hiç aklımda yoktu aslında almak da. Ama sonra Bibliyomanyaklar'da yapılan yorumları görünce merak ettim ve aldım, hatta alır almaz da okuma listemin ilk sıralarına yerleştirdim. Keşke yapmasaymışım diyorum şimdi ise. Sevemedim ben bu kitabı.
Üç kadının hikayeleri arasında dönüp giden bir roman Venüs. Zaman zaman gerçek üstü öğeler de taşıyan, bazen gülümseten bazen de hüzünleten hikayeler. Ben hikayaler arasında kayboldum ve bir türlü devamlılığı sağlayamadım kafamda. Nergiz'in Dilfirib hikayeleri ve Şekina'nın Londra günlerinin anlatımı en sevdiğim bölümler oldu. Bir yandan da bir sürü yeri işaretledim:
"Devamlı incitilmek insanı mahveder. Bir yaprak rüzgarın önünde durabilir mi? İncilitirseniz, ruhunuz, benliğiniz de öyle savrulur, derbeder olur. Sonunda benim gibi hissiz, cansız, ruhsuz kalırsınız. O hayattan kurtulacak gücü kendinizde bulamaz, bir cinnete yuvarlanırsınız. "
Kızlar Manifestosu ise kitabın en can alıcı ve belki de herşeyi özetleyen bölümüydü sanırım. Kitapta en çok neyi sevdin derseniz ise, sanırım şaşırtıcı olacak ama kapağını derim. Tasarım Suat Aysu'nun ve bence muhteşem.
Gönül rahatlığıyla okuyun diyebileceğim bir kitap olmadı. Ama belki de benim için doğru bir zaman değildi okumak için, kim bilir.
Bir sonraki kitabımız Hakan Günday'dan Daha. Umarım kısa zamanda görüşürüz.
Sibel
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder